Liczba obwodów elektrycznych w mieszkaniu zależy przede wszystkim od metrażu, układu pomieszczeń i przewidywanego zapotrzebowania na moc. Dla kawalerki o powierzchni do 35 m² wystarczy zwykle pięć–siedem obwodów, natomiast mieszkanie trzypokojowe o powierzchni 60–70 m² wymaga już dziesięciu–czternastu. Każde pomieszczenie powinno mieć co najmniej jeden osobny obwód gniazd i jeden obwód oświetlenia. Kuchnia to przypadek szczególny: płyta indukcyjna, piekarnik, zmywarka i mikrofalówka to odbiorniki o dużej mocy, które nie mogą dzielić jednego zabezpieczenia. Podobnie łazienka — pralka, suszarka i ogrzewacz przepływowy wymagają własnych linii. Warto też wydzielić obwód dla pomieszczeń gospodarczych i ewentualnej ładowarki samochodu elektrycznego, jeśli planujesz ją w garażu lub na miejscu postojowym.

Dobór zabezpieczeń zaczyna się od obliczenia spodziewanego obciążenia. Dla gniazd ogólnych stosuje się wyłączniki nadprądowe o charakterystyce B lub C i prądzie znamionowym 16 A, dla oświetlenia — 10 A. Przewody muszą mieć przekrój dopasowany do zabezpieczenia: 2,5 mm² dla obwodów 16 A i 1,5 mm² dla 10 A. Płyta indukcyjna wymaga zabezpieczenia 20–32 A w zależności od mocy oraz przewodu 4–6 mm². Pamiętaj o wyłączniku różnicowoprądowym o prądzie zadziałania 30 mA — chroni on przed porażeniem, a w łazience i kuchni jest wręcz obowiązkowy. Jeśli chcesz uniknąć typowych błędów przy planowaniu gniazd, zerknij na wskazówki zebrane w trolek90.pl, gdzie opisano rozmieszczenie punktów elektrycznych krok po kroku. Osobny obwód dla pralki i zmywarki pozwoli też uniknąć sytuacji, w której jedno urządzenie wyłącza drugie.

Rozdzielnica powinna mieć rezerwę miejsca na dodatkowe moduły — co najmniej 20–30 procent wolnych slotów. W praktyce oznacza to szafkę na 24–36 modułów nawet w mniejszym mieszkaniu. Warto zastosować ogranicznik przepięć, szczególnie gdy w pobliżu są linie napowietrzne lub często zdarzają się burze. Oświetlenie lepiej rozdzielić na dwa–trzy obwody, żeby awaria jednego nie gasiła całego mieszkania. Obwody zewnętrzne, czyli gniazda na balkonie czy tarasie, muszą mieć własne zabezpieczenie różnicowoprądowe i stopień ochrony IP co najmniej 44. Wszystkie połączenia wykonuj w puszkach, nie w ścianach — to ułatwia późniejszą diagnostykę i naprawy.

Przed remontem przygotuj plan rozmieszczenia mebli i urządzeń, bo to on determinuje liczbę punktów. Lepiej zaplanować dwa gniazda więcej niż o jedno za mało — dokładanie ich po skończeniu prac jest kosztowne i kłopotliwe. Dokumentację powykonawczą, ze schematem obwodów i parametrami zabezpieczeń, zachowaj na przyszłość. Przy odbiorze instalacji sprawdź pomiary rezystancji izolacji i skuteczności ochrony przeciwporażeniowej. Dobre zaplanowanie obwodów to nie fanaberia, lecz podstawa bezpiecznego i wygodnego użytkowania mieszkania przez kolejne kilkadziesiąt lat.